“তই কি ভাবি আছ৷ ঠাকুৰে ক’ব নেকি আমাক যাবলৈ?”-চুলি দীঘল ল’ৰাটোৱে চিগাৰেটৰ ধোঁৱাখিনি ওপৰলৈ উৰুৱাই তাৰ লগত বহি থকা শকত ল’ৰাটোক সুধিলে৷
“নাই একো নকয়৷ এইটো ফাৰ্ষ্ট ছিগনেল৷ ইয়াৰ পিছত আৰু এবাৰ আহিব ঠাকুৰ৷ তাৰ পাছত আৰু নাহে৷ কুংফুৱে ভুকি ভুকি যাবলৈ ক’ব৷” শকত ল’ৰাটোৱে পেটটোত হাতখন থৈ উত্তৰ দিলে৷
মুখৰ চিগাৰেটটো তাৰ কথাৰ লগে লগে কঁপি আছিল৷
“বাহ ! তই দেখোন ঠাকুৰৰ বহুত কথা গম পাৱ৷ কিন্তু কথাবোৰ আধা হৈ থাকিল নহয়৷ কিমান সময়ৰ পাছত আকৌ ঠাকুৰ আহিব জান নেকি?” চুলি দীঘলটোৰ প্ৰশ্ন৷
“আৰু আধা ঘণ্টামান আছে আমাৰ হাতত৷” শকতটোৱে ক’লে৷
“ঠিক আছে৷ আধা ঘণ্টা বহুত সময়৷ ক’চোন এতিয়া মই কেনেকৈ আৰম্ভ কৰোঁ৷ ইনভেষ্টমেণ্ট,ইঞ্চুৰেন্স,মিউচুৱেল ফাণ্ড, শ্বেয়াৰ এইবোৰে মিলি মোৰ মাথা খাই পেলাইছে৷” চুলি দীঘলটোৱে কথাখিনি কৈ চিগাৰেটটোত দীঘল হোঁপা এটা দিলে৷ যিটো টান মাৰিছে সি,চিগাৰেটটোৰ প্ৰাণ থকা হ’লে বিষত চিঞৰি উঠিল হয়৷
“ধৰি ল’ তোৰ পইচা নাই৷ তেতিয়া তই কি কৰিবি ক’চোন?” শকতটোৰ প্ৰশ্ন৷
“পইচা নাথাকিলে কি মূৰটো কৰিবি ইনভেষ্টমেণ্ট!” চুলি দীঘলটোৱে খঙেৰে উত্তৰ দিলে৷
“গীতাই কি কৈ গৈছে মনত নাই ! আমি কি লৈ আহিছিলোঁ আৰু কি লৈ যাম৷ উদং হাতেৰে আহিছিলোঁ,উদং হাতেৰেই উভতি যাম৷ পইচা নাথাকিলে ইনভেষ্ট কৰিব নালাগে;এই কথাবোৰ মনত পেলাব লাগে৷”-শকতটোৱে লাহেকৈ ক’লে৷
“কোন গীতা? সেই কলেজৰ দিনৰ ইংৰাজী বিভাগৰজনী নেকি?” চুলি দীঘলটোৱে চুলিখিনিৰ মাজেৰে আঙুলিকেইটা পাৰ কৰি অতীতৰ কথা মনত পেলাই সুধিলে৷
“ধেই এইডাল৷ ভাগৱত গীতাৰ কথা কৈছোঁ৷” শকতটোৱে ভেঁকাহি মাৰি ক’লে৷
“মাৰি পেলা মোক৷ থিয় গোৰ এটা মাৰি চন্দ্ৰবিন্দু লগাই দে মোৰ নামৰ আগত৷ এই বয়সতেই শাস্ত্ৰ-ভাগৱতৰ কথা ক’লে মই কেনেকৈ বুজি পাম৷ হেৰৌ,আমাৰ নামত মা-প্ৰসাদ ওলাবলৈ এতিয়াও বহুত সময় আছে৷”-চুলি দীঘলটোৱে ক’বলৈ ধৰিলে৷
“যদি মৰিম বুলি নাভাব,এক্সিদেণ্ট হ’ব পাৰে বুলি নাভাব,বেমাৰ তোৰ গাতে যায় বুলি গৌৰৱ ক’ৰ তেন্তে ইঞ্চুৰেন্স কিয় কৰিব লাগে৷” শকতটোৱে খোঁচ এটা দিলে৷
প্ৰশ্নটো ফাইনেল ইয়েৰৰ ইনঅৰগেনিক কেমেষ্ট্ৰিৰ কঠিন প্ৰশ্নটোতকৈও টান যেন লাগিল তাৰ৷ বহুত কিবা ভবাৰ দৰে দেখুৱাই দূৰৰ আকাশৰ পিনে চকু ঘূৰালে চুলি-দীঘলে৷
হলা গছত কুঠাৰ মাৰিবলৈ ভাল৷ শকতটোৱে এই সুযোগতে আক্ৰমণ অব্যাহত ৰাখিলে৷
“তই এতিয়া যিখন বাইক লৈ আহিছ সেইখনৰ ইঞ্চুৰেন্স কৰাটো জৰুৰী৷ এক্সিডেণ্ট হ’লে বা চুৰি হ’লে পইচা পাবি৷ আকৌ এক্সিডেণ্টেল ক’ভাৰ লাগিব তাৰ লগত৷ এল-আই-চি নিশ্চয় আছে তোৰ৷ চাকৰি আৰম্ভ কৰোঁতে কোনোবা এল-আই-চি পণ্ডিত এজনে টুপিটো পিন্ধাইছিল চাগৈ তোক৷ এতিয়ালৈ তোৰ বাইক, গাড়ী আৰু এল-আই-চি হৈ গ’ল৷ ইয়াৰ পাছৰ তিনিটা ইনভেষ্টমেণ্ট কিয় কৰিবলৈ কৈছোঁ মই নিজেও নাজানো৷ কিন্তু সকলোৱে কৰিব বিচাৰে৷ হেলথ ইঞ্চুৰেন্স-মানে বেমাৰ হ’লে চিকিৎসাৰ খৰচত সহায় কৰিব৷ চিকিৎসা কৰিছ কাৰণ তই জীয়াই থাকিব বিচাৰ৷ ইয়াৰ পাছৰটো ওলোটা৷ টাৰ্ম ইঞ্চুৰেন্স-মানে মৰিলেহে পইচা পাবি৷ তই নাপাৱ তোৰ পৰিয়ালে পাব৷ মানে প্ৰথমটো জীয়াই থাকিবলৈ ইনভেষ্ট কৰিছ আৰু দ্বিতীয়টো মৰিবলৈ ইনভেষ্ট কৰিছ৷ মূৰটো ঘূৰি গৈছে ন’৷ চিন্তা নাই,যদিহে তোৰ হেলথ ইঞ্চুৰেন্স আছে৷”-শকতটোৱে হাঁহি হাঁহি ক’লে৷
চুলি-দীঘলে আৰু দূৰলৈ চোৱাৰ চেষ্টা কৰিলে৷ তাৰ দৃষ্টিয়ে এতিয়া দূৰৰ মেঘচপৰা ফুটা কৰি গৈ আছে৷ একেলগে আগবাঢ়িছে চিন্তাও৷
“তিনি নম্বৰটো কি অ’৷ এই দুটাই চুলি পকাব যেন পাইছোঁ৷”-চুলি-দীঘলে লাহেকৈ মাত দিলে৷
“তিনি নম্বৰটো নিজেই কনফিউজদ্৷ সি এই দুটাৰ মাজত বহি থাকে৷ মানে ধৰি ল’ তই মৰাও নাই আৰু কিন্তু বেমাৰত বিচনাত পৰি থাকিব লগা অৱস্থা৷ তেতিয়া তোক কোনে চাব? তেতিয়া দুই ধৰণে তই বাচিব পাৰ৷ প্ৰথমটো হৈছে বেমাৰী হৈ বিচনাত পৰি থাকোঁতে অনবৰত এই বৰগীতটো শুনি থাকিব লগিব ‘পাৱে পৰি হৰি…কৰাহো কাতৰি .. প্ৰাণ ৰাখবি মোৰ’….”-শকতটোৱে হাঁহি হাঁহি ক’লে৷
“ধেমালি নকৰিবি৷ তিনি নম্বৰ ইনভেষ্টমেণ্টো ক’৷”-চুলি-দীঘলটোৰ মাত৷
“ধেমালি কৰা নাই৷ তোৰ পোৱালি থাকিব চাকৰিত৷ হয়তো বেলেগ চহৰ বা বেলেগ দেশত৷ কোনে চাব তোক৷ বৰগীতটোত কৈয়ে গৈছে ‘পুত্ৰ পৰিবাৰ হবহি অসাৰ’….”-শকতটোৱে খোঁচটো আকৌ দিলে৷
“প্ৰভু ইশ্বৰ !!! আপুনি দয়া কৰি ক’বনে তিনি নম্বৰটো?”-চুলি-দীঘলটোৱে নমস্কাৰ এটা দি সুধিলে৷
“সেই শোটোৰা পৰা ছালৰ দিনত মানে সেই দুৰ্দিনত হৰি ওৰফে ভগৱানৰ বাহিৰে তোক সহায় কৰিব পৰা আনজন হ’ল পইচা৷ পইচা থাকিলে তোক সহায় কৰা মানুহ নিজে নিজে আহিব৷ কিন্তু পইচা আহিব ক’ৰপৰা? ধেন টে টেন …পেন্সন প্লেন৷ দগৰা কিবা এটা খুলি দে৷ মোৰ নামত বুটমাহ নোলালে মই তোৰ লগতে থাকিম৷”-শকতটোৱে চকু টিপিয়াই ক’লে৷
কথাটো শেষ নহ’লেই,ঠাকুৰ গহীন গহীন খোজেৰে সিহঁতৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গ’ল৷ যাওঁতে কুংফুলৈ ঠাকুৰে চকুৰে এটা ইঙ্গিত দি গ’ল৷
শকতটো ততালিকে বেঞ্চৰ পৰা নামিল৷ চুলি-দীঘলটোৱেও তাক অনুসৰণ কৰিলে৷
“সময় হৈ গ’ল৷ বাকী আৰু বহুত ইনভেষ্টমেণ্ট আছে বুজিছ৷ তোৰ পোৱালীৰ এডুকেচন প্লেন, মিউচুৱেল ফাণ্ড, শ্বেয়াৰ ইত্যাদি ইত্যাদি৷”-শকতজনাই ক’লে৷
“ভৌ ভৌ ভৌ”-ইফালে কুংফুৱেও চাইৰেন বজাই দিলে৷
“ব’ল সোনকালে ৷ এইডালে তাৰ দাঁতকেইটা আমাৰ ভৰিত ইনভেষ্ট কৰিব নহ’লে৷”-চুলি-দীঘলে চিঞৰি উঠিল৷
কুংফুৱে অলপদূৰ সিহঁতক আগবঢ়াই থৈ আহিল৷ কুংফু ঠাকুৰৰ একমাত্ৰ সংগী৷ ঠাকুৰে নিজকে যুধিষ্ঠিৰ বুলি ভাবে৷ পাণ্ডৱৰ অন্তিম যাত্ৰাৰ সংগী কুকুৰটো মনত পেলাই তাৰ নাম দিছিল-‘পাণ্ডৱ’৷ কিন্তু আড্ডাৰ মানুহৰ মুখত লাহে লাহে পাণ্ডৱৰ পৰা পাণ্ডা হৈ,কুংফু পাণ্ডাৰ পৰা লাহেকৈ পাণ্ডা আঁতৰি ‘কুংফু’হে থাকিলগৈ৷ কুংফুক এতিয়া আড্ডাৰ সকলোৱে চিনি পায়৷
আড্ডাত নিজৰ নিয়ম সাজি থৈছে ঠাকুৰে৷ দোকানৰ সন্মুখত বাঁহৰ বেঞ্চখনেই আড্ডাৰ একমাত্ৰ নিগাজি ঠাই৷ আঁউজিবলৈ ভলুকা বাঁহ দুডালমান পুতি থৈছে৷ এঘণ্টাৰ ওপৰত কোনো থাকিব নোৱাৰে৷ চিঞৰ-বাখৰ বা কাজিয়া লাগিলে আড্ডাৰ পৰা জীৱনলৈ বিতাৰিত কৰা হয়৷ দোকানৰ কাষতে থকা গছ এজোপাই অনবৰত বেঞ্চখনত ছাঁ পেলাই থাকে৷

ইতিমধ্যে আন দুজন আহি বেঞ্চখনৰ শোভা বঢ়ালেহি৷ দেখাত কলেজীয়া ল’ৰা যেন লাগিল ঠাকুৰৰ৷ দুয়োটা খিন-মিন৷ অবিন্যস্ত চুলি৷ চিগাৰেটটো ইটোৰ ওঁঠৰ পৰা সিটো ওঁঠলৈ ঘূৰি ফুৰিছে৷
ইহঁত হয় কিবা কবি,সাহিত্যিক নতুবা প্ৰেমিক চৰাই-যি গান শুনাই গীটাৰ বজায়৷ কাষেৰে প্ৰথমবাৰ পাৰ হৈ যাওঁতে বুজি পালে তাৰ অনুমান সঠিক আছিল৷ সিহঁতে কিবা মেগাজিনৰ কথা পাতি আছে৷
“অ’ই কিমান আহিছে এতিয়ালৈ? লেখাতো বহুত লাগিব৷ যিমানেই হওঁক আমাৰ মেগাজিন আগৰবাৰতকৈ ভাল হ’ব লাগিব৷”-এটাই আনটোক ক’লে৷ ই সহকাৰী বা সহায়কাৰী হ’ব৷
“ছিৰিয়াছ লেখা কম আহিছে৷ চুটি গল্প দুটা আহিছে এতিয়ালৈ৷ কবিতা লেখা মানুহ ধেৰ৷ এগাল আহিছে৷ জাবৰবোৰ পেলাই ভাল দুটামান বাছনি কৰিব লাগিব৷ বেটুপাটখন তই আঁকিবলৈ আৰম্ভ কৰ৷ চুটি গল্প আৰু লাগে৷ মই কৈছোঁ দুটামানক৷ চাওঁ কি হয়৷ অণু গল্প ওলাইছে আজিকালি৷ তেনেকুৱা গল্পৰ শিতান এটা ৰাখিম এইবাৰ৷ অউ ! তাতোকৈ সৰু মানে এটা বাক্যৰ গল্প বিচাৰিম৷”-সম্পাদকৰ দৰে লগাজনে ক’লে৷
“ওৱান লাইনাৰ গল্প৷ সেইটো আকৌ কেনেকুৱা বস্তু৷ মই আজিলৈকে দেখা নাই৷”-সহকাৰীয়ে সুধিলে৷
“উদাহৰণ এটা দিছো ৰ’-‘ফেনেফুটুকাৰে বাঢ়ি অহা নদীখনলৈ চাই ঠিকাদাৰকেইজনৰ হাঁহিটো যিমানেই বাঢ়ি আহিছিল,সিমানেই নৈপৰীয়া মানুহঘৰে কান্দোনৰ মাজেৰে বয়-বস্তু বন্ধাত ব্যস্ত আছিল৷”
“আহ! বুজিলোঁ৷ কিবা মডাৰ্ন আৰ্ট টাইপ বস্তু হ’ব৷ মানে যিয়ে যেনেকৈ ভাবে তেনেকৈ বুজিব পাৰে৷”-সহকাৰীয়ে ক’লে৷
“ঠিক ধৰিছ৷”-সম্পাদকে মূৰ দুপিয়াই সন্মতি দিলে৷
“মইও এটা কৈ দিলোঁ-ওৱান লাইনাৰ গল্প ‘অসমীয়াই কপৌ ফুল ভাল পায়৷”-সহকাৰীয়ে কাষৰ গছজোপাত লাগি থকা কপৌ ফুলপাহলৈ চাই ক’লে৷
“সেইটো আকৌ কি গল্প হ’ল!ভাল পাই সকলোৱে জানে৷”-সম্পাদকে ভেঁকাহি মাৰি ক’লে৷
“মডাৰ্ন আৰ্ট টাইপ বন্ধু৷ যেনেকৈ মডাৰ্ন আৰ্টটো বহুদেৰি চাই থাকে; প্ৰথমে একো বুজি নাপায়৷ পিছলৈ নিজেই কিবা এটা মনৰ ভিতৰতে বুজি লৈ বাহ্ বাহ্ দিয়ে৷ ঠিক তেনেকুৱাই৷ তই সম্পাদক হিচাপে বহলাই ব্যাখ্যা কৰি দিবি পিছত৷”-সহকাৰীয়ে ক’লে৷
“কি মূৰটো বহলাম ! অসমীয়াই কপৌ ফুল ভাল পায়৷ অসমীয়াই নাহৰ ফুলো ভাল পায়৷ এনেকৈ বহলাম নে?” -সম্পাদকে তালৈ চাই সুধিলে৷
“তই বুজি পোৱা নাই৷ কপৌ ফুল পৰাশ্ৰয়ী বা পৰনিৰ্ভৰশীল৷ আমি অসমীয়াবোৰো একেই নহয় জানো ! সকলো ক্ষেত্ৰতে আনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল৷ সংস্থাপন লাগে৷ কেন্দ্ৰ বা ৰাজ্য চৰকাৰৰ বাবে ৰৈ থাকোঁ৷ একো উদ্যোগ নাই, সেয়েহে আমি নিবনুৱা৷ নিজে কিবা এটা কৰি আত্মনিৰ্ভৰশীল নহওঁ৷ বিহু ফাংছন পাতিব লাগে৷ মাৰোৱাৰী-বিহাৰীৰ চান্দাত সংস্কৃতি ৰক্ষা কৰিম৷ আলু-পিয়াজ,মাছ-কণী সকলোতে আমি মাৰোৱাৰী বা বহিৰাগতৰ গুদামৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল৷ সেয়েহে আমি কপৌ ফুল ভাল পাওঁ৷ কাৰণ আমি নিজেও কপৌ ফুলৰ দৰে৷ বাহিৰৰ পৰা ধুনীয়া,কিন্তু লোকৰ গাত আশ্ৰয় লৈ জীয়াই থাকোঁ৷”-সহকাৰীয়ে ব্যাখ্যা কৰি দিলে৷
“ঠিকেই কৈছা৷ কিন্তু মডাৰ্ন আৰ্টৰ দৰে এই ওৱান লাইনাৰটোত ইমান কথা আছে বুলি বুজিব পৰা মানুহ বহুত কম আছে৷”-সম্পাদকে হাঁহি হাঁহি ক’লে৷
এনেতে কুংফুৱে চিঞৰি উঠিল -“ভৌ ভৌ ভৌ”৷ ঠাকুৰ তেতিয়ালৈ এবাৰো অহা নাছিল৷ ল’ৰা দুজনেও একো বুজি নাপাই ইজনে সিজনৰ মুখলৈ চাবলৈ ধৰিলে৷
ঠাকুৰ দৌৰি দোকানৰ পৰা ওলাই আহিল৷ কুংফুৱে ঠাকুৰক দূৰৈৰ কেঁকুৰিটোৰফালে দেখুৱালে৷
দূৰৈৰ কেঁকুৰিটোত কেইটমান মোটোহা-মোটোহ ল’ৰা আন এখন দোকানত সোমাইছে৷ কুংফুয়ে আকৌ ভুকি তাৰ ভাষাত ক’লে-“ভালকৈ চা৷”
আকৌ এবাৰ সিহঁতলৈ চাই এটাৰ হাতত ৰছিদ বহী এখন দেখি ঠাকুৰে বুজি পালে-কুংফুয়ে কিয় ইমান চিঞৰিছে৷
“ভাইটিহঁত,পাছত কেতিয়াবা আহিবা৷ আজি দোকান সোনকালে বন্ধ কৰিব লাগিব৷”-ঠাকুৰে ল’ৰা দুটালৈ চাই ক’লে৷
ল’ৰা দুজনেও ঠাকুৰৰ কথাত সন্মতি জনাই কেঁকুৰিৰ ফালে আগবাঢ়িল৷
“অ’ ! চান্দা দাদাসকল আহিছে৷ বিহু ফাংছন৷ সেয়েহে ঠাকুৰে দোকান বন্ধ কৰিলে৷”-সহকাৰীয়ে ক’লে৷
ইতিমধ্যে ঠাকুৰে দোকান বন্ধ কৰিছিল৷ বৰ বৰ হৰফেৰে জিলিকি আছিল “ঠাকুৰৰ দোকান৷ বাকী আৰু চান্দা খুজি লাজ নিদিব৷”
“সম্পাদকীয়তো চান্দাদাদাহঁতৰ ওপৰত লিখিব পাৰি দেখোন৷”-সম্পাদকে ক’লে৷
“লিখিব পাৰ৷ কিন্তু চান্দা দাদা নহয়,এইকেইটা মামা হ’ব৷ চান্দামামা৷”-সহকাৰীৰ উত্তৰ৷
“চান্দামামা বুলি ক’লে সেই ল’ৰালিৰ চান্দামামা মেগাজিনখনলৈ মনত পৰি যায়৷ বিক্ৰম বেতাল মোৰ প্ৰিয় আছিল তেতিয়া৷”-সম্পাদকে ক’লে৷
একোচা মোচেৰে ঠাকুৰক ৰজা বিক্ৰম যেনেই লাগিল তাৰ৷ আমাৰ সমাজ-জীৱনৰ বেতালকেইটাৰ মুখকেইখন ইতিমধ্যে সিহঁতৰ কাষেদি পাৰ হৈ গৈছিল৷
সহকাৰীয়ে লাহেকৈ গুণগুণালে “বিক্ৰম বিক্ৰম বিক্ৰম…..বেতাল বেতাল বেতাল ….”

☆★☆★☆

Comments

  1. বহুত দিনৰ পাছত আপোনাৰ ব্যংগ পঢ়িলো৷মাৰ্ভেলাছ৷

  2. বঢ়িয়া, শাণিত ব্যংগ। বৰ ভাল লাগিল

  3. প্ৰায় পাঁ‌চ বছৰমান আগতেই উজ্জ্বলদাৰ ব্যংগৰ লগত চিনাকি হৈছিলো, তেতিয়াৰ পৰাই উজ্জ্বলদাৰ ব্যংগ লিখনীৰ মই সাংঘাতিক ফেন।

    বহুত দিনৰ পিছত আৰু প্ৰথমবাৰৰ বাবে উজ্জ্বলদাৰ লিখা আমাৰ ই-আলোচনীত পঢ়িবলৈ পাই খুব ভাল লাগিল

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *